SCh Puławska

24 lipca 2009

Niewiele jest w kościele tematów, które wzbudzały by tak gorące dyskusje, nieporozumienia czy kontrowersje, jak muzyka. Zbyt głośnia, zbyt cicha, nie taki styl, zbyt górnolotne słowa, zbyt proste, za mało instrumentów, za wiele. Wydaje się, że jest tyle opinii na temat miejsca i przeznaczenia muzyki, jak i uwielbienia, podczas nabożeństwa ilu członków danej wspólnoty. 

Rzadko zdarza się sytuacja, gdy rezygnujemy z naszych muzycznych preferencji, na rzecz czegoś większego, ważniejszego – bo niby dlaczego? Wiemy jak powinna wyglądać muzyka w kościele i nie zamierzamy rezygnować z obrony naszego stanowiska. Czy jednak zdarzyło nam się obiektywnie zastanowić nad tym, skąd wzięło się moje stanowisko? Dlaczego myślę, że właśnie tak powinno być? Czy kiedykolwiek zdarzyło się nam studiować Biblię z zamiarem odnalezienia odpowiedzi na fundamentalne pytanie: co Bóg myśli o muzyce i czy preferuje jakiś styl?

Dokąd zmierzamy?

Ponieważ uwielbienie to wyrażanie duchowych rzeczy za pomocą ludzkich środków (muzyka, postawa, wzniesione lub opuszczone ręce, itd.) chcemy:

1. Uczyć się w jaki sposób oddawać Bogu chwałę w duch i w prawdzie.

2. Chcemy wprowadzać kościół w Bożą obecność.

Aby uwielbieć Jezusa w prawdzie, musimy mieć poznanie prawdy o tym, kim my jesteśmy w Chrystusie, oraz kim ON jest. Aby uwielbić Jezusa w Duchu, musimy być osobami odrodzonymi w Chrystusie, oraz pielęgnować głęboką i intymną więź z Jezusem. Uczyć się słuchać i rozpoznać Jego głos, oraz podążać za Nim.

Woda ciepła i niezbyt głęboka. Wszystko w sam raz. I do tego ten wiszący most, dla jednych zapowiadający przygodę, dla innych romantyczne spacery przy świetle księżyca…

Stoję w samym środku dużego placu porośniętego wielkimi sosnami. Jest ciepłe niedzielne południe. Jestem gotowa na wszystko, chociaż mam wiele pytań i trochę się boję. Szybko jednak okazuje się, że ludzie są mili i otwarci. Nie zostaję z resztą sama w tym obcym miejscu, bo zaraz podchodzi do mnie moja przyszła liderka - Magda. Jest energiczna i chętnie rozmawia. Prowadzi mnie do pokoju, w jednym z domków. A tam szybko dogadujemy się z moimi przyszłymi współobozowiczkami. Obce miejsce jest już oswojone.

Trochę trwało, zanim dałam się namówić na Fishart. Opowieści o Zakościelu, w którym odbywają się obozy, w tym także artystyczne, dla młodzieży, docierały do mnie przez prawie rok. Podobne dla dzieciaków i ludzi trochę starszych odbywają się tu od wielu lat.

Podczas kilkunastu lat usługiwania wielokrotnie spotykałem się z pytaniem: Czym dla ciebie jest uwielbienie? Odpowiedź na to pytanie jest tak złożona, jak treść, która się w tym słowie zawiera. Możemy uwielbiać Boga, gdy spotykamy się z naszymi przyjaciółmi, gdy mówimy dzień dobry sąsiadowi, gdy chodzimy spać i gdy się budzimy. Nie chodzi mi tutaj o śpiewanie chrześcijańskich pieśni ani nawet nie o muzykę. Uwielbienie, o którym mówił Jezus to styl życia.

Pewnego dnia rozmyślając po raz kolejny nad tym zagadnieniem, w moim sercu pojawiły się słowa, które pozwoliłem sobie później umieści na ostatniej stronie mojej Biblii:

"Uwielbienie to coś więcej niż wzniesione ręce, nastrojowa muzyka, czy właściwie dobrane słowa. To przede wszystkim SERCE, całkowicie przesiąknięte pragnieniem przebywania w Bożej obecności, słuchania Jego głosu i odpowiadania na Jego wezwanie"